fbpx

Week 1 en 2 van een wedstrijd met mezelf.

 

Zo’n eerste trainingsweek is altijd weer een interessante ervaring. Je moet gewichten kiezen voor oefeningen die je misschien al een tijdje, of nooit, gedaan hebt. Je moet de goede intensiteit bepalen waarmee je het werk gaat doen. Als je te zwaar begint lig je er binnen twee weken vanaf, maar begin je te licht dan ben je de eerste paar weken vooral voor de gezelligheid aan het trainen.

 

Week 1 verliep verbazingwekkend goed. Het is weer even wennen de competitie varianten van de squat, de bench en de deadlift te doen. Squatten doe ik liever met een lowbar stijl als ik heel zwaar wil tillen, maar dat is 3 jaar geleden sinds ik dat heb gedaan. Competitief bankdrukken moet met een duidelijke pauze, daardoor moeten er helaas wat kilootjes af. Deadliften verbaasde mij positief met hoe goed het ging na een lange tijd geen normale deadlifts. De deadlift is mijn favoriete oefening, er kan zoveel rauwe kracht en emotie in gestopt worden. De simpelheid van ‘gewoon iets van de grond tillen’ maakt hem voor mij toch echt iets speciaals. 

 

De squats in week 1 voelde heel erg zwaar voor mijn bovenrug, maar licht voor mijn benen.. Nou, als het na 3 jaar niet lowbar squatten maar een klein beetje voelt alsof ik dood ga, vind ik het toch wel winst! Voor de rest verliep alles prima, ik heb het idee dat ik de goede gewichten heb gekozen, sets waren moeilijk maar niet onmogelijk en progressie zit ook nog in het vooruitzicht.

 

Week 2 begon met een goede les. 

 

De competitie varianten van de lifts begin ik met een zware single. Dat houdt simpelweg in dat ik één zware herhaling doe met een uitdagend gewicht. De vervolgsets baseer ik dan op hoe ik presteer in zo’n eerste set van één. 

 

Ik had op de eerste trainingsdag die week een afspraak staan, dus moest ik een training die normaal 1 ½ uur duurt in net iets meer dan een uur proppen. Dat, in combinatie met het feit dat ik de dag ervoor me een uur lang had staan uitsloven in een trampoline park, zorgde ervoor dat ik een uitdagende trainingssessie voor me had.

 

Voor het eerst in jaren faalde ik een squat…’Kut!’ Waar in week 1 ik een makkelijk 180kg squat wegzette, bleef ik nu onder 185kg plakken. 

 

Ok, keuze tijd. Probeer ik het opnieuw? Ga ik door als gepland? Waarom gebeurde dit? 

 

Ik herhaalde de lift in mijn hoofd, wat dacht ik voordat ik onder de stang ging staan? Hoe was m’n mindset?

 

Ik realiseerde me dat de intensiteit miste. Ik deed maar wat. Gewoon onder de stang staan, even die squat maken, ik heb niet veel tijd. 

 

Shit! Ik weet hoe belangrijk het is om elke lift serieus te nemen, constant belager ik mijn trainees met precies die les!

 

En daarom houd ik zo van het trainingsproces. Lessen die je hebt geleerd komen constant terug en proppen zichzelf steeds dieper in je hoofd. Ik heb discipline en doorzettingsvermogen geleerd van krachttraining. En ik heb geleerd hoe belangrijk je mindset is! Maar dat was ik maandag blijkbaar even vergeten.

 

Voor de rest van de training had ik het vuur weer gevonden. De harde herrie muziek ging aan. Ik voelde al mijn frustraties, woede en angst door me heen stromen als energie. Hier kan ik het uiten op een positieve manier. De rest van de training was een eitje. Ik nam elke set serieus en elke rep duwde ik zo hard ik kon. Ik koos ervoor de training voort te zetten alsof er niks was gebeurd. Niet de lift opnieuw proberen, maar gewoon oppakken waar ik gebleven was. 

 

En zo is de rest van de tweede week goed verlopen. Een kleine tegenslag betekent niks als je uitzoomt en naar het grote plaatje kijkt. Elke sessie, elke set, elke lift is een kans om je beste poging te wagen, ongeacht de uitkomst. Je kan je doodstaren op perfectie, maar uiteindelijk is het enige wat je kan doen, je best.